Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

Η εμπειρία μου με τον μαθητή μου - ΔΕΠ-Υ

Πριν από λίγο καιρό, σας είχα παραθέσει ένα άρθρο όπου αφορούσε πάλι το ίδιο θέμα.
Σήμερα όμως θα σας πω την δική μου εμπειρία με τον Χρήστο μου...το αγόρι μου, που μου έκανε την υπέροχη κίνηση...
Ο Χρήστος είναι ένα παιδί Β΄ Δημοτικού, πανέξυπνο και ευαίσθητο. Τον γνώρισα πέρυσι το καλοκαίρι, όπου με σύστησαν στην οικογένειά του ως δασκάλα.
Ο λόγος που με ήθελαν, ήταν να τον διαβάζω με το που ξεκινήσουν τα σχολεία. αφού οι γονείς λείπουν λόγο δουλειάς και με την γιαγιά δεν κάθεται να διαβάσει. Μου είπαν πως είναι λίγο ζωηρός και πως έχει ένα θέμα με την ανάγνωση οπότε και τον έχουν πάει για λογοθεραπεία.

Αυτά...και ξεκινάμε τον Σεπτέμβρη.

Στο δωμάτιο, το γραφείο του ήταν γεμάτο πράγματα...μολυβοθήκη, κασετίνα, βιβλία, φωτιστικό κ.α
και η καρέκλα του ήταν μία που γυρνούσε.
credits
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν η κατάσταση ήταν ότι έπρεπε για να αποσπαστεί η προσοχή του...


Ξεκινήσαμε να διαβάσουμε...τους πρώτους μήνες:
Γύρναγε γύρω γύρω με την καρέκλα, έβγαζε από το συρτάρι να μου δείξει τις τάπες του, έκανε λίγο μια άσκηση, θυμόταν κάτι που έγινε στο σχολείο να μου το πει, να ξύσει το μολύβι, να πάει τουαλέτα, να μου δείξει κάτι από ένα άλλο βιβλίο, για να σκεφτεί το πρόβλημα έπρεπε να πάει κάτω από το γραφείο, για την ανάγνωση δε, έκανε βόλτα στο δωμάτιο!!!!και άλλα πολλά....


Η πρώτη μου κίνηση ήταν να αλλάξουμε καρέκλες. Εγώ θα καθόμουν στην γυριστή και εκείνος στην σταθερή. Το κακό βέβαια με την σταθερή είναι πως έχει κενό από πίσω στην πλάτη, οπότε βρήκε καινούριο τρόπο να κάνει ανάγνωση...να είναι ο μισός μπροστά και ο μισός πίσω...δλδ τα πόδια του πατούσαν στο πίσω μέρος της καρέκλας...κάτι που ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να το εξαλείψουμε παντελώς.
Δεύτερη κίνηση, απομακρύνουμε από το γραφείο ότι δεν χρειαζόμαστε εκείνη την στιγμή, μένουμε μόνο με τα βασικά και ίσως και με ένα ρολόι αν δεν υπάρχει στον τοίχο.

Τρίτη κίνηση, έθεσα χρονικά όρια διεκπαιρέωσης της κάθε άσκησης - φωτοτυπίας. Στην αρχή ξεκίνησα με το να λέω θα τελειώσεις ας πούμε την αντιγραφή μέχρι εγώ να μετρήσω μέχρι το 20. Εννοείται πως μετρούσα έτσι που να προλαβαίνει...το 1-2-3 πήγαινε πολύ γρήγορα για να πάρει μπρος και το 18-19-20 περνούσε μισό λεπτό, ώστε να νικάει κάθε φορά τον στόχο του. Γιατί το θέμα μας δεν ήταν τόσο να τελειώσουμε στην ώρα μας, όσο το να συγκεντρωθούμε στην άσκηση και να την κάνουμε χωρίς να χαζέψουμε.

Η λογοθεραπεία στην διάρκεια της χρονιάς έγινε εργοθεραπεία και έτσι τα πράγματα έχουν καλυτερέψει αρκετά.
Τώρα που έχουμε μάθει και την ώρα, έχουμε και το ρολόι και λέμε πως μέσα στην επόμενη μισή ώρα πρέπει να έχουμε τελειώσει και τις δύο φωτοτυπίες...

Σε γενικές γραμμές, έχουμε εξελιχθεί καλά...υπάρχουν όμως μέρες με εξάρσεις και υφέσεις...
credits

Αυτό που έχω διαπιστώσει όμως είναι πως αν υπάρχει μέρα που να είναι "αλλού", θα υπάρχει λόγος.

Ήταν μια μέρα που πραγματικά δεν τον είχα ξαναδεί έτσι...του μιλούσα και κοιτούσε το υπερπέραν...ενώ είναι αστέρι στα μαθηματικά ( κάνει πράξεις πιο γρήγορα από εμένα με το μυαλό του!!!!) έκανε μία ώρα για μια πολύ απλή πρόσθεση. Πραγματικά μου είχε εξαντλήσει την υπομονή μου, και του είπα: μα παιδί πού έχεις το μυαλό σου; Γιατί δεν είσαι εδώ σήμερα;
Και εκείνος δεν μου απαντούσε..δεν ήταν αρνητικός ή ζωηρός, απλά ήταν στον κόσμο του.
Με τα πολλά περνάει η ώρα, δεν έχουμε κάνει σχεδόν τίποτε και επιστρέφουν οι γονείς του. Τους λέω τα καθέκαστα και παίρνω μια πολύ ωραία απάντηση. Εκείνη την ημέρα δεν είχαν πάει στην δουλειά τους, αλλά ήταν στο δικαστήριο. Στο μαγαζί που δουλεύει η μαμά του, έγινε ληστεία και επειδή ήταν μάρτυρας τους είχαν καλέσει για κατάθεση. Έλα όμως που ο μικρός δεν καταλαβαίνει αυτές τις λεπτομέρειες και νόμιζε πως οι γονείς του θα πάνε φυλακή!!!!!!!!!
Πόσες τύψεις ένιωσα τότε....Γι' αυτό ήταν έτσι το πουλάκι μου...Τον έπιασα λοιπόν μετά και του είπα πως έπρεπε να μου πει τι σκεφτόταν, το πως ένιωθε και να μην με άφηνε να του φωνάζω...δεν θα κάναμε μάθημα...κλπ...Και απλά κουνούσε το κεφαλάκι του...

Χτες ήταν μία από τις καλύτερες μέρες από άποψη διαβάσματος. Ήρθε, ξεκίνησε μόνος του τις φωτοτυπίες, δεν χάζεψε καθόλου, δεν με ρώτησε για τίποτε, έκανε την αντιγραφή του χωρίς κανένα παράπονο και όταν την τελείωσε μου λέει, τι άλλο έχουμε να κάνουμε; - Τίποτα!!! τα τελείωσες όλα!!
- Αλήθεια; Τόσο γρήγορα;
- Ναι!!! Είδες πως είναι να διαβάζεις χωρίς να χαζεύεις!!! και χαμογέλασε!!!
Στο τέλος του είχα ένα τεράστιο αυτοκόλλητο με ζωγραφιά και του έγραψα τον λόγο που το άξιζε!!!
Έρχεται μετά η μαμά του και μου λέει...δεν σας άκουσα καθόλου...μήπως είχατε πυρετό;!!!

Αυτά ήθελα να σας πω...ούτε εγώ είμαι απόλυτα ειδήμων, προσπαθώ...με τις γνώσεις που έχω πάρει να γίνομαι καλύτερη...
Και αυτό νομίζω πως είναι το σωστό, να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας αλάνθαστους!!

Με αυτή την ανάρτηση, συμμετέχω στο Link party του http://www.craftaholic.gr/2014/05/link-party-week-12.html

18 σχόλια :

  1. Συγκινήθηκα πολύ Ευαγγελία μου!
    Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που προσεγγίζεις το παιδί! Το κόλπο με το μέτρημα φαντάζομαι θα φανεί χρήσιμο σε όλες τις μανούλες!
    Συνέχισε την καλή δουλειά!!!

    Σε φιλώ!
    Δεν ήρθα από το πάρτυ! χιχι! από τις ενημερώσεις μου ήρθα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχαχα καταρχάς σε ευχαριστώ!!
      κατα δεύτερον μου αρέσει που το ξεκαθαρίζεις από που έρχεσαι!!!χαχαχαχαχα φιλιά!!!

      Διαγραφή
  2. Λίγο το comment σου στο Mommywiki, λίγο το link party τελικά σε βρήκα!!! Πολύ όμορφη η ανάρτησή σου, πολύ γλυκιά και σου αξίζουν συγχαρητήρια. Δεν ξέρω το επάγγελμά σου και αν συστηματικά ασχολήσε με παιδιά με ιδιαιτερότητες αλλά θα ήθελα να σου μεταφέρω αυτό που μου έκανε εμένα εντύπωση για τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ. Μου είχαν πει, ότι απλά είναι έτσι... Δεν γίνεται να τα ρωτάς γιατί συμπεριφέρονται έτσι ή γιατί αντιμετωπίζουν έτσι τις καταστάσεις... Είναι σαν να ρωτάς κάποιν γιατί έχει καστανά ή ξανθά μαλλιά.... Δεν υπάρχει απάντηση. Σίγουρα πρέπει κάθε φορά να βρίσκουμε τρόπους να διατηρήσούμε την προσοχή τους αναπόσπαστη ή να τροπους να εκτονώνουν την υπερκινητικότητά τους... Οι κινησεις που έκανες με την καρέκλα και τα πράγματα του γραφείου νομίζω ότι ήταν βασικότατες για να κερδίσεις το παιδί! Μπράβο σου. Πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ!!! Έχω σπουδάσει φυσιοθεραπεία και παιδαγωγικά για παιδιά με ειδικές αναγκες. Το πρώτο σε ΤΕΙ και το δεύτερο σε ΙΕΚ.
      σε ευχαριστώ...έτσι είναι!!

      Διαγραφή
  3. Ευαγγελία, πολύ με βοήθησες με αυτό το κείμενο! Η μεγάλη μου κόρη έχει πολλά από τα χαρακτηριστικά που περιγράφεις και ειδικά αυτό με την καρέκλα είναι πολύ καλή ιδέα! Του χρόνου θα πάει 1η Δημοτικού και σίγουρα θα χρειαστεί να τη βοηθήσω. Κρατάω τη μαρτυρία σου και πάντα θα την έχω στο μυαλό μου!!!!
    Να είσαι πάντα καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σε βοήθησα!!! Αυτός ήταν ο σκοπός που το έγραψα, για να ενημερώσω και να ενημερωθώ!!!

      Διαγραφή
  4. Και εγώ θεωρώ ότι σου αξίζουν μπράβο! Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που οργάνωσες την μελέτη του μικρού.Θεωρώ πως είναι πολύ χρήσιμο να τα βοηθάμε να συγκεντρωθούν σε αυτό που κάνουν..όχι μόνο τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες ή ιδιαιτερότητες, αλλά και όλα τα άλλα. Είναι τυχερό το παιδάκι αυτό που σε έχει δασκάλα!!
    (από το πάρτι του craftholic !)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι..έχεις δίκιο!! Αυτά είναι πράγματα που πρέπει να τα προσέχουμε γενικώς στα παιδιά μας!!! Απλά σε εκείνες τις περιπτώσεις λίγο περισσότερο!!

      Διαγραφή
  5. Ευαγγελία μου μπράβο σου, πολύ καλή δουλειά! Εμένα ο Θάνος μου έχει ήπια μορφη διάσπασης προσοχής και θέλω πολύ ωρα για να κάνει κάτι και πολλές φορές να το πω επίσης! Είναι ενας συνεχής αγώνας!
    Από το πάρτυ έρχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι ακριβώς όπως το είπες..ένας συνεχής αγώνας!!!!

      Διαγραφή
  6. Μπραβο για την υπομονη σου Εβελινα μου. Ναξερεις οι γονεις του θα σε ευγνωμονουν αργοτερα. Σε φιλω γλυκα! (ηρθα απο μονη μου, δεν εχω προλαβει το παρτυ σημερα...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχαα σημασία έχει που ήρθες και όχι από που!!!
      φιλιάαα

      Διαγραφή
  7. Ευαγγελία, διαβάζοντας την ανάρτησή σου έκανα πάρα πολλές σκέψεις... Έχω να σου πω ένα μεγάλο μπράβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. πολύ χρήσιμες οι συμβουλές και για άλλους γονείς με παιδιά ΔΕΠ-Υ. Νομίζω ότι λίγο πολύ όλα τα παιδιά σήμερα είναι "αφηρημένα" ως ένα σημείο με τα μαθήματα και χωρίς τα κριτήρια για διάγνωση ΔΕΠ-Υ. Οπότε η διαμόρφωση του χώρου διαβάσματος με σωστό τρόπο είναι σημαντική για όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αν σας άρεσε το κείμενο που διαβάσατε, αφήστε το σχόλιο σας!!
Έτσι επικοινωνούμε καλύτερα...!